یاد ایامی که مادر داشتم

افسری زیبنده بر سر داشتم

زندگی با او مرا افسانه بود

روشنی بخش دلم در خانه بود

امروزهستی ام ز امید دعای توست

فردا کلید باغ بهشتم رضای توست

مادر بهشت من همه آغوش گرم توست

گویی سرم هنوز به بالین نرم توست

دگر اغوش مادر جای ما نیست

دریغا دامنش ماوای ما نیست

از ان روزی که از دار فنا رفت

کسی غمخوار و هم اوای ما نیست

به یاد شمع رویت همچنان پروانه میسوزم

تورفتی من به جایت اندرین کاشانه میسوزم

گهی آیم کنار قبر تو با دیده گریان

گهی از مهربانی های تو در خانه میسوزم

اگر مادر نباشد زندگی نیست

به خورشید وفلک تابندگی نیست

خدا عشق است ومادر مهر مطلق

به انان بندگی شرمندگی نیست

پدرم یاد تو هرگز نرود از دل ما

مگر ان روز که درخاک شود منزل ما

پدر سنگ مزارت را به آه وناله میبوسم

به عشق وزحمت چندین وچندین ساله میبوسم

اگر دنیا شود گلشن گلی جز تو نمی یابم

ز چشمم زاله میریزد تورا چون لاله می بوسم

همیشه مونس ویاورم پدرم بود

به وقت رنج غمخوارم پدر بود

چو پروانه اگر بال وپرم سوخت

ولی شمع شب تارم پدر بود

ای پدر ای عارف نیکو خصال

ای که قدرت را ندانستیم ایام وصال

خوش بخواب اینجا که این دنیای دون

چون تو گوهر کم دهد از خود برون

ای جوانمردان جوانمردی دگر در خاک رفت

گوهری پاک از زمین برجانب افلاک رفت

بار خود بربست از این خاک تیره دل برید

پاک جان امد به گیتی پاک ماند وپاک رفت

مادر ای آفتاب هستی بخش

زیر پایت بهشت جاوید است

دامن پاکت ای فرشته مهر

باغ آلاله گون توحید است

امروز هستی ام ز امید دعای توست

فردا کلید باغ بهشتم رضای توست

مادرم بهشت من همه اغوش گرم توست

گویی سرم هنوز بر بالین نرم توست

بخواب ای مادرم آرام وخسته

بخواب ای مادرم ای دل شکسته

بمیرم من برای غصه هایت

بمیرم من برای اشک هایت

مادرم ای چشمه ی مهرو وفا

مادرم ای آیت لطف خدا

مادرم ای روز سختی یار من

مادرم ای بهترین غمخوار م

ای روح ایثار ای مادر من

ای خاک پایت تاج سر من

از شوق رویت ای مهر تابان

خون میزند جوش در پیکر من

در گلستان ادب اموزگارم مادر است

بعد رب العالمین پروردگارم مادر است

من که شاگرد دبیرستان عشق مادرم

اولین معشوق من در روزگار مادر است

قلبم شده رنجور ز هجران تو مادر

فکرم شده این گونه پریشان تو مادر

هرروز کنم ارزوی روی تو افسوس

دستم شده کوتاه ز دامان تو مادر

مادر به زیر خاک چه خوش ارمیده ای

ای باغبان ز گلشن خود دل بریده ای

مادر چه شد که به همه مهر مادری

دست از من وتو ثمرانت کشیده ای

قربان نگاه خسته ات مادر جان

لبخند به گل نشسته ات مادر جان

از عمق دو چشم مهربانت پیداست

تصویر دل شکسته ات مادر جان

شعله ای خاموش گشت وخانه ای بی نور شد

گوهرارزنده ای پنهان به خاک گور شد

مادر شایسته ای زین عالم نا پا یدار

روشن ان دیده که رویش می دید